Dit is mijn verhaal.

Niet volledig en niet perfect,

maar zo eerlijk mogelijk verteld.

Soms helpt het om dingen op te schrijven

niet om ze groter te maken,

maar om ze eindelijk een plek te geven.

Ik schrijf dit niet om gelijk te krijgen.
Niet om iemand te overtuigen.
En ook niet om oude wonden open te halen.

Ik schrijf dit omdat sommige dingen anders blijven rondzingen in mijn hoofd.
Omdat niet alles wat ik heb meegemaakt een plek heeft gekregen.
En omdat zwijgen soms zwaarder wordt dan spreken.

Wat ik heb meegemaakt heeft pijn gedaan.
Meer dan vaak zichtbaar was.
Er zijn periodes geweest waarin het dragen ervan bijna te zwaar voelde,
waarin ik moest overleven in plaats van leven.

Toch sta ik hier nog.
Niet ongeschonden, niet zonder littekens,
maar wel staand.

Dit verhaal is een manier om stil te staan bij wat was,
zonder erin te blijven hangen.
Om te erkennen wat pijn deed, wat vormde,
en wat ik niet langer met me mee wil dragen.

Ik doe dit voor verwerking.
Voor afsluiting.
En voor de mensen die mij lief zijn.

Niet omdat zij alles hoeven te weten,
maar omdat ik wil dat wat ik achterlaat eerlijk is.
Dat er woorden zijn waar ooit stilte was.

Dit is mijn verhaal,
verteld vanuit mijn perspectief,
met de kennis en de gevoelens van nu.

Wie dit leest, vraag ik niet om te oordelen.
Alleen om te lezen met aandacht.

Voor mij is dit schrijven een stap vooruit.
Een manier om los te laten zonder te vergeten.
En om ruimte te maken voor wat nog komt.

Dat ik hier nog sta, is geen vanzelfsprekendheid.